Het beursjaar 2024 sloot per saldo positief af, al verdient dat resultaat enige nuancering. Wie puur naar de indices keek, zag indrukwekkende cijfers. Wie doorkeek naar de onderliggende aandelen, zag een veel smaller beeld.
Brede indices, smalle basis
Op de Amerikaanse markt werd het rendement gedomineerd door een kleine groep technologiebedrijven, de zogenoemde Magnificent Seven. Zonder die namen zou het plaatje er aanzienlijk minder fraai hebben uitgezien. In Europa gold een vergelijkbare logica. De AEX sloot het jaar op 878,16 punten, een stijging van 11,6% ten opzichte van de 786,82 punten waarmee 2024 begon. December zelf was met een daling van 0,4% bescheiden.
De situatie in continentaal Europa was gemengder. De Franse beursindex verloor meer dan 2% over het gehele jaar. Duitsland deed het met een plus van 18,7% beter, maar ook daar gold dat een paar uitschieters, Rheinmetall in defensie, SAP in software, het bredere beeld vertekenden. Achterliggende oorzaken: de industrie in Duitsland en Frankrijk hapert, de vraag naar elektrische voertuigen viel tegen, en de dreiging van goedkopere Chinese auto's en een protectionistisch Amerikaans handelsbeleid woog zichtbaar op Europese sectoren.
Obligaties: een jaar van tegenvallers
De obligatiemarkt verraste in negatieve zin. Vroeg in het jaar leek het erop dat renteverlagingen zouden leiden tot dalende lange rentes, en daarmee koerswinsten op obligaties. Dat scenario werd doorkruist toen na de Amerikaanse verkiezingen zorgen over inflatie en begrotingsdiscipline de kop opstaken. Per saldo steeg de tienjaarsrente op Nederlands staatspapier van 2,34% aan het begin van het jaar naar 2,61% aan het einde. Voor obligatiehouders betekende dat een tegenvallend 2024.
Hoe werd er naar 2025 gekeken?
Bij de jaarwisseling was de toon voorzichtig optimistisch voor aandelen, met een duidelijke voorkeur voor small- en midcap Amerikaanse bedrijven. De verwachting was dat de dominantie van de grote technologiebedrijven wat zou afnemen en dat het rendement breder verdeeld zou raken over de markt. De goudpositie werd gecontinueerd als tegenwicht.
Voor Europa gold een uitdagender beeld: zonder gerichte investeringen in toekomstige verdiencapaciteit en energiezekerheid dreigde het continent achterop te raken. Het plan-Draghi werd gezien als een mogelijke aanzet tot structureel herstel. Voor obligaties bleef de houding defensief, gezien het risico dat inflatie en oplopende staatsschulden de rentemarkt verder onder druk zouden zetten.
De les van 2024, misschien wel de belangrijkste: geopolitieke onrust is per definitie niet te voorspellen, en beleggingsbeslissingen die alleen op macro-economische prognoses steunen lopen daardoor structureel achter de feiten aan.